Annie M.G. Schmidt zei: ‘Ik ben altijd zeven gebleven.’ Dat vond ik geruststellend, want ik ben blijkbaar niet de enige. Je hebt namelijk niet alleen een leeftijd op papier, maar ook eentje in je hoofd. Veel kinderboekenschrijvers zijn ergens in hun kindertijd blijven hangen. Bij andere mensen zie je juist dat ze als kind al een beetje saai waren. Mijn geestelijke leeftijd is twaalf. En als ik me voorstel dat ik nu weer twaalf zou zijn, met alles wat er tegenwoordig op je afkomt, denk ik: oef. Dan heb ik eigenlijk best geluk gehad. Daarom schreef ik Schaam je gerust dood voor je ouders. Een boek dat voelt alsof je een oudere broer of zus hebt die op je schouder zit. Iemand die je af en toe een duwtje geeft en zegt: ‘Komt goed. Vertrouw op jezelf.’ Maar ook een broer of zus die ook met wie je kan lachen. Want als je niet af en toe om de chaos kunt lachen van social media, vrienden, verliefdheid, pesten, eenzaamheid en school, dan wordt het wel een heel lange dag.