Daar gaan we weer van Loes Riphagen
Met het bijzondere prentenboek 'Daar gaan we weer' heeft Riphagen een ode aan fantasie gemaakt. Direct vanaf het begin wordt je brein aan het werk gezet en overheerst de verwondering en verbazing. Je vraagt je af wat je ziet en ziet steeds gekkere dingen. Pas op de een na laatste bladzijde heb je door hoe het verhaal in elkaar zit. Een geniale vondst van Riphagen, maar toch is het aan te bevelen dit boek eerst zelf grondig te bestuderen, voordat je het gaat voorlezen. Op die manier kun je dit pas echt boek goed doorgronden en gesprekken aangaan die de fantasie prikkelen van de kinderen aan wie je dit voorleest.
Eigenlijk begint het verhaal al bij de cover. Het doorkijkje door een raam, de zeven personages erachter (en één ervoor), de stenen muur die aangeeft dat je een gebouw binnenkijkt zullen nieuwsgierig maken; ze verklappen al iets, en wel heel subtiel. Zodra je vervolgens begint met het eigenlijke verhaal, kun je niet anders dan onder de indruk zijn van alles wat je ziet. Je ziet allerlei personages en leest een paar zinnen op elke bladzijde. Je blijft geboeid, want wie is nu wie? Het antwoord op die vraag weet je pas echt goed aan het eind van dit verhaal, maar gelukkig zijn sommige hints wel duidelijk, waardoor je de rode draad begrijpt, die hier het verklappen niet waard is. De rafeltjes van de rode draad zijn belangrijk voor dit verhaal, maar worden pas wat verderop echt goed zichtbaar. En juist dat maakt dat je niet anders kunt dan praten over wat je ziet, over wat er gebeurt.
Prachtig hoe Riphagen haar fantasie de vrije loop laat, door die van kinderen aan te zetten en steeds weer verrassingen te verwerken in dit verhaal. Duidelijk mag zijn dat de personages allerlei gekke dingen meemaken, zoals een verdwenen wc, een harig monster dat naar binnen gluurt en een schuddend huis. Elke bladzijde en elke gebeurtenis is zo weer een nieuwe aanwijzing van hoe dit verhaal in elkaar steekt. Op een van de laatste bladzijden begrijp je de opbouw van dit boek en is het verhaal ook echt af, maar dat is misschien niet helemaal wat de meeste kinderen zullen denken bij dit verhaal. Juist dat maakt het verrassend sterk. En als dat nog niet genoeg helpt, dan is het bekijken van de schutbladen achterin aan te bevelen; die illustraties scheppen duidelijkheid en laten de ingrediënten en setting van dit verhaal goed zien. Een onmisbare toevoeging.
De boeken van Riphagen kenmerken zich altijd eigenlijk vooral door de warme illustraties, de humoristische details en verrassend creatieve verhalen. Zo ook in 'Daar gaan we weer'. Er gebeurt van alles wat passend is in de fantasiewereld van kinderen. Elke prent is een plezier voor het oog. De details, de kleuren, de dieren, de grapjes, de kleine verhaaltjes; er is zo veel te zien en alles hangt samen, wat het kijken alleen maar fijner maakt. Sterk hoe Riphagen grote narratieve spreads als scènes weet neer te zetten en deze samen één groot verhaal laat zijn. Een ideaal boek om kinderen te leren observeren en ze te leren niet direct te interpreteren wat ze zien; even nadenken is de truc. Door deze opbouw en gelaagdheid is het de vraag of het voor elke peuter al geschikt is, want zullen zij dit fijne verhaal doorgronden? Toch kan het juist ook kinderen fantasie te ontwikkelen. Kijk dus goed of jouw kind toe is aan dit prentenboek.
Auteur: Loes Riphagen
Jaar: 2026
Genre: prentenboek
Leeftijd: 3+
Uitgeverij: Gottmer
