Mylo Freeman
'Als ik nu naar mijn oude boeken kijk zie ik wel dat het niet allemaal even goed is. Maar dat is ook heerlijk aan dit vak, je kunt alleen maar met de tijd beter worden.’
Al jaren vormt de veelzijdige prentenboekenmaker Mylo Freeman een belangrijke stem binnen de kinderboekenwereld. Inmiddels heeft ze al meer dan 60 kinderboeken geïllustreerd. Vooral de boeken over Prinses Arabella, waarin een donker prinsesje centraal staat, zijn zowel nationaal als internationaal bekend. Haar boeken zijn in veel talen vertaald en uitgegeven in onder andere Verenigd Koninkrijk, Amerika, Nigeria en Brazilië. Mylo won ook prijzen voor haar kinderboeken, namelijk voor ‘Potje’ de Kiekeboekprijs (1997) en met ‘Over dames en tassen’ won ze een Vlag en Wimpel (2021).
​
De oplettende kijker zou haar werk direct kunnen herkennen. Mylo maakt warme, expressieve beelden vol kleur waarin je materialen herkent als ecoline en pastelkrijt. Haar illustraties ademen speelsheid waarin kinderen van alle achtergronden zich zouden kunnen herkennen. Maar meest opvallend is de focus die zij legt op diversiteit, identiteit en culturen. Die focus maakt haar werk uniek.
Over Mylo
Mylo woont met haar man en jongste dochter in Amsterdam. Haar twee andere kinderen zijn de deur al uit. Ze schrijft en illustreert niet alleen prentenboeken, ze maakt ook ander vrij werk dat voornamelijk gericht is op haar Afro-Amerikaanse achtergrond. Niet zo gek misschien vanwege haar Amerikaanse roots. De roots komen van haar vader, haar vader was een New Yorkse jazzmuzikant en haar moeder een Nederlandse vrouw.
​
Op haar 36e begon Mylo met het illustreren van prentenboeken. De interesse voor kinderboeken ontstond pas na de geboorte van haar zoon David, want na zijn geboorte stortte ze zich volledig op het illustreren. Wat volgde was heer eerste boek ‘Potje’. ‘Potje’ verscheen in 1997 bij Gottmer en werd meteen een hit, want het won een jaar later de Kiekeboekprijs en werd in meerdere talen vertaald. En best bijzonder, want dit boek ligt nog steeds in de winkels. Dat zegt wel wat over het succes van dit boek. Inmiddels is ze alweer zo’n 30 jaar werkzaam als illustrator en boekenmaker en het verveelt geen moment. Ze zegt: ‘Zolang ik nieuwe ideeën krijg voor nieuwe boeken of projecten ga ik ook door tot ik er bij neerval!’
Loopbaan
Het illustreren heeft Mylo onder andere geleerd op de Gerrit Rietveld Academie en de Rijksacademie: ‘Ik heb daar zo ongeveer alle afdelingen doorlopen. Mode, illustratie, grafisch vormgeven. Ik vond het allemaal even leuk, maar echt kiezen lukte niet echt.’ Op de academie schilderde ze nog wel met olieverf, maar al snel maakte ze de keuze te werken met ecoline. ‘Ecoline is zo’n geweldig helder en warm materiaal, daar gaat niks boven. Ook is het heel fijn om het te combineren met pastelkrijt, inkt en gelpennen. De illustraties krijgen meer karakter door het gebruik van bleekwater en zeezout. Dat is iets wat ik ook altijd aan kinderen laat zien tijdens mijn schoolbezoeken.’ In haar vrije werk gebruikt ze ook andere materialen, bijvoorbeeld pigmenten en glitter.
​
Na de Rietveldacademie verhuisde ze naar New York, terug naar waar haar vader vandaan kwam. Hier schilderde ze veel. Na en aantal jaar kwam ze terug naar Amsterdam, waar ze een cd maakte. Toch waren schilderen en muziek maken allebei dingen die ze niet echt wilde. Pas enkele jaren later, koos ze ervoor te gaan illustreren. Eerst voor diverse bladen, zoals de Viva en de Psychologie Magazine en later na de geboorte van haar zoon legde ze zich helemaal toe op het illustreren van kinderboeken.
​
Inspiratie
Mylo haalt haar inspiratie eigenlijk overal vandaan: ‘Vroeger kreeg ik natuurlijk veel inspiratie van mijn drie kinderen en inmiddels is het vooral een kwestie van een antenne gebruiken voor goeie en leuke onderwerpen.’ Zo haalde ze de inspiratie voor ‘Lucia en Rembrandt’ uit het Rembrandthuis. Een plek waar ze graag komt en de oplettende kijker zal dan ook veel elementen herkennen van Rembrandt en het Rembrandthuis. Wat opvalt in dit boek is dat Mylo zich niet alleen richt op de 17e eeuw, maar voornamelijk op de zwarte gemeenschap die in de tijd van Rembrandt leefde.
​​
Voor ‘Cupido en Sideron’, een boek over slavernij in de 18e eeuw, heeft Mylo Paleis het Loo in Apeldoorn bezocht, waar dit verhaal zich afspeelt. Zelf zegt ze over dit boek: ‘Het is een ernstig onderwerp, maar ik vond het heerlijk om research te doen naar de kleding in de 18e eeuw en dat een beetje te vertalen naar een kinderboek. Ik heb natuurlijk ook veel rondgezworven op Paleis Het Loo waar het verhaal zich afspeelt. Ik vond het wel een uitdaging om de kleuren van het paleis en de omgeving, die ik wat meer pastel in beeld heb gebracht, te combineren met de kleding van de jongens, die hard blauw/rode kostuums droegen. Maar uiteindelijk werkte dat toch heel goed omdat ze zo juist meer opvallen binnen de illustratie.’
Het maken van een kinderboek
Het blijft bij elk boek dat Mylo maakt spannend en een uitdaging om iets nieuws te maken. De vraag ‘hoe deed ik dit ook alweer de vorige keer?’ is er dan ook een die bij elk nieuw boek weer door haar hoofd spookt. Net als de vragen ‘Krijg ik het verhaal mooi rond?’ of ‘Zijn de illustraties afwisselend en goed genoeg?’ Voor Mylo is het eigenlijk wel duidelijk dat ze het het leukste vindt wanneer ze een boek weer helemaal af heeft maar ze geeft ook aan dat kunstgeschiedenis combineren met een mooi verhaal binnen een prentenboek iets is waar ze heel gelukkig van wordt. Als ze terugkijkt naar haar eigen werkt, ziet ze dat haar tekeningen in de loop van de tijd echt beter zijn geworden: ‘Als ik nu naar mijn oude boeken kijk zie ik wel dat het niet allemaal even goed is. Maar dat is ook heerlijk aan dit vak, je kunt alleen maar met de tijd beter worden.’
​
Inmiddels heeft Mylo zo’n vijftien boeken over prinses Arabella gemaakt. Grote kans dat je Mylo’s naam kent van een van deze populaire boeken. De verhalen gaan over het zwarte prinsesje Arabella die een sterke eigen wil heeft. Het eerste boek over Arabella verscheen in 2006: ‘dus ze wordt dit jaar alweer 20! Ongelofelijk.’ Er zijn zelfs ook al een theaterstuk, een musical en een heuse pop van Arabella. En alsof dat nog niet genoeg is, komt er ook een animatiefilm van deze prinses. Zelf zegt Mylo hierover: ‘En dat allemaal omdat een klein donker meisje niet kon geloven dat er ook zwarte prinsesjes bestaan! Zij had de rol van prinses aangeboden gekregen voor een toneelstukje, maar dat had ze geweigerd omdat volgens haar prinsessen wit zijn met blond haar en blauwe ogen. Nadat ik dat verhaal hoorde ben ik meteen met Arabella begonnen. Een boek waarin donkere kinderen zich kunnen herkennen dat was mijn missie en dat is het nog steeds behalve dat ik het ook belangrijk vind voor witte kinderen. Prinses Arabella is er voor iedereen!’
Mylo's boeken
Mylo heeft heel wat boeken gemaakt. Hieronder lees je er over een paar wat meer. Uiteraard lees je iets over een van de boeken in de serie over Prinses Arabella, maar ook over boeken die een andere insteek hebben.
Prinses Arabella is verliefd
In dit prentenboek ontdekt Arabella wat het betekent om iemand echt leuk te vinden. Een toegankelijk en herkenbaar verhaal voor jonge kinderen. Krachtig aan het geheel zijn de kleurrijke, vooral grote illustraties die eenvoudig ogen, maar dat niet zijn. De speelse composities maken het geheel heel aantrekkelijk. Het spel met de heldere, soms felle kleuren en de expressies van de personages in vooral houding vallen op; die spreken. Uiteraard is er aandacht voor diversiteit in haar illustraties; er vallen genoeg verschillen tussen de personages te ontdekken.
Rembrandt en Lucia
De manier waarop Mylo in dit prentenboek een verhaal weet te maken en toewerkt naar dit schilderij, is mooi. Het verhaal is toegankelijk en de tekeningen voelen als een warm schilderij. Het verhaal gaat over de ontmoeting tussen het meisje Lucia en de jonge Rembrandt. Lucia wil dat hij een portret van haar vader maakt zodat haar vader altijd een beetje bij haar is, ook al is hij maandenlang op zee. De kleurrijke en schilderachtige illustraties van Mylo brengen de 17e eeuw, de tijd van Rembrandt, tot leven. De beelden zijn rijk aan detail. Kijk alleen al naar de grachtenpanden en de kleding, die perfect passen bij de tijd van Rembrandt. Ook de expressie in de gezichten valt op, ze zijn sprekend en zacht.
Over dames en sieraden
In dit boek staan vijftig bijzondere vrouwen van over de hele wereld beschreven en niet zomaar, in het bijzonder over hun sieraden. De vrouwen variëren niet alleen van beroemde zangeressen als Lady Gaga tot koninklijke dames als Elisabeth in Beieren, maar ook worden er diverse dames beschreven die sieraden van hun cultuur dragen, zoals het Hopi-meisje en de Maori-vrouw. Een mooi gekozen invalshoek, want een sieraad vertelt simpelweg iets over wie je bent of wie je zou willen zijn. De illustraties in dit boek vormen het kloppend hard. De verfijnde illustraties in diverse stijlen, perfect passend bij de dame in kwestie, maken het een plezier om naar te kijken. Met subtiele accenten als schitteringen en vormen wordt de aandacht echt naar het sieraard getrokken. Soms voelt het geheel door het lijnen- en kleurenspel en door de speelse details in zowel de vrouw als het sieraad een beetje uitdagend; dan weer humoristisch, dan weer gevoelig. Maar nergens wordt overdreven en dat maakt het een waardevol geheel.
Uiteraard is Mylo nog lang niet uitgetekend. Ze is nu bezig met een zestiende boek over Arabella, maar ze zou ook nog graag een boek willen maken over 17e -eeuwse vrouwelijke schilders, bijvoorbeeld Judith Leyster. Maar ook lijkt het haar leuk om een prentenboek te maken over het leven van Elsa Schiaparelli.
