Al een jaar of tien had ik de wens om te schrijven over hoe geweldig varkens zijn én hoe wij met ze omgaan. In Nederland leven ruim tien miljoen varkens hun onzichtbare, korte en in de meeste gevallen zeer ellendige leven. Als je eenmaal weet hoe slim, gevoelig en sociaal varkens zijn, is dat een tamelijk onverdraaglijke gedachte.

Maar ik kon de vorm om dit te vertellen niet vinden, het werd steeds óf te realistisch en dus te erg - dat willen mensen niet lezen- óf te fantasievol: dan ging het niet meer over echte varkens. Er kwamen vele andere verhalen, maar deze wens bleef altijd sluimeren. Op een dag zag ik op Instagram een schilderij van Pigcasso voorbijkomen. Als kleine big was ze bestemd voor de slacht, maar ze werd gered. Ze bleek reuzeslim en bovendien een voorliefde voor kwasten te hebben. En zo werd ze een beroemde appeltjesetende schilder. Wat een goed verhaal! dacht ik. En meteen daar achteraan: ik wil een schilderij van haar! Ik telde al mijn spaargeld en kocht een van haar werken. Vanaf het moment dat het schilderij boven de bank hing, begon het te stromen. Olle kwam mijn hoofd binnen wandelen, de kleine slimmerik die zich uit de wagen had weten te wurmen en die supergoed verhalen kan vertellen. En de ietwat verlegen vrachtwagenchauffeur Abel meldde zich, want iemand moet naar die verhalen willen luisteren, natuurlijk.

Na al die jaren had ik eindelijk de vorm gevonden om over het leven van de vele onzichtbare varkens in ons land te vertellen. Daar was ik blij mee, want varkens zijn formidabel. Waarom? Lees het boek maar!

 

Op de foto zie je het schilderij van Pigcasso. En wat hangt daar boven mijn hoofd? Een van de fantastische tekeningen van Martijn van der Linden, stuk voor stuk kunstwerkjes zijn het. Dit is Orelia. O- wie? Lees het boek nou maar!